Αυθυποβολή, ο προθάλαμος του φανατισμού (Απρίλιος 2016)

 

Εχθροί και φίλοι αναμένουν τη μετά Πουλιανού εποχή. Οι πρώτοι όπως έχει αναρτηθεί κι από ανώνυμους Έλληνες blogger(s) γιατί τόσο τους κόβει. Από τους δεύτερους πάλι, πολλοί θα προσπαθήσουν να το παίξουν υπερπουλιανικοί, μπας και πουλήσουν κάνα βιβλίο ή/και τίποτα φούμαρα για να προωθηθούν οι μύχιες ιδεοληψίες τους (οι οποίοι σε αυτή την περίπτωση δεν θα διαφέρουν και πολύ από τους πρώτους). Το μόνο ασφαλές κριτήριο περί του αντιθέτου, είναι το απλό ερώτημα, τί έκανε κατά τη διάρκεια της ζωής του ο καθένας εκ των όψιμων τιμητών του Πουλιανού, με εξαίρεση βέβαια τα αποδεδειγμένα σταθερά μέλη (π.χ. ο Κώστας Σταυρόπουλος) και τους αταλάντευτους υπέρμαχους του έργου της ΑΕΕ (όπως ήταν η Άννα Συνοδινού). Προκαταβάλλεται η απάντηση: Από το τίποτα ή το σχεδόν τίποτα έως το κάτι τις. Ουσιαστικά αυτό σημαίνει πάντως... φτου και πάλι απ την αρχή. Ως παρακαταθήκη λοιπόν δεν υπάρχει άλλη ευχή από την υπεράσπιση της πανανθρώπινης αλήθειας, της γνώσης, καθώς και της πατρίδας μας, με απόλυτη όμως τεκμηρίωση κάθε επιχειρήματος, με αναγωγή στις πηγές του.

Ως ένα υποθετικό και πολύ απλουστευτικό παράδειγμα μπορεί να αναφερθεί, εφόσον κάτι ανάλογο αποφασιστεί σε εθνικό (υπερκομματικό κι υπερθρησκευτικό) επίπεδο, ως δηλ. μια απόλυτη ελληνική προτεραιότητα, πως π.χ. ο σημαντικότερος ευεργέτης της ανθρωπότητας υπήρξε ο Μέγας Αλέξανδρος ο Μακεδών, ο γιος του Φιλίππου. Μια παρόμοια πάντως άποψη προκειμένου να ξεφύγει από τη φανατική και συνεπώς γραφική προσέγγιση αυτογελοιοποίησης, θα πρέπει να είναι βασισμένη εκτός από την τεκμηρίωση, επίσης πάνω σε ένα διάλογο χωρίς φόβο ή πάθος. Στη συνέχεια να γίνει προσπάθεια για την αναγνώρισή της από το διεθνές επιστημονικό και μη κοινό. Διαφορετικά, ας περιμένουμε ξανά το κατρακύλισμα του σισύφειου βράχου, που συχνά (ακόμα κι άθελα) διολισθαίνει κατά κει που περιμένουν οι πολέμιοι της αλήθειας, της γνώσης και της πατρίδας μας.

 

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΑ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ